klasycznagorzka | e-blogi.pl
Blog klasycznagorzka
Das Ende 2014-06-26

Wyniki matur. Be or not to be. Ostatnie rzucone spojrzenie na mury alma M. Ukłucie w sercu na widok wspaniałego mimo wszystko miasta, w którym przeżyło się tyle pięknych momentów. Znane ulice, wspomnienia z nimi związane, sklepy, widoki, aura.


"Nie było już domu, ani browaru, ani żadnego budynku, wszystko rozebrano, prócz muru okalającego ogród. Opustoszałe po rozbiórce budynków miejsce otoczone było wysokim parkanem; przez szczeliny w nim mogłem dojrzeć , ze stary bluszcz, który niegdyś oplatał willę, i teraz pnie się zielenią po ruinach, Furtka w parkanie była uchylona. Wszedłem.


Księżyc jeszcze nie wzeszedł, by rozproszyć zimną srebrną mgłę, która tego popołudnia otuliła okolicę, ale już świtało. Gwiazdy mrugały przez mglistą zasłonę i wieczór nie był ciemny. Mógłbym  nakreślić dokładnie miejsce, na którym wznosiła się niegdyś willa i miejsce starego browaru, parkanu i stosu beczek. Uczyniłem to w myśli i patrzyłem teraz w opuszczony ogró, gdy nagle ujrzałem tam jakąś postać.


Postać ta zdawała się mnie spostrzegać, gdym podchodził, poruszyła się w moim kierunku i zatrzymała się w miejscu. Gdym się zbliżył, odróżniłem, że to kobieta. Zawahała się, jak gdyby chcąc uniknąć spotkania i nagle zadrżała, jakby zdumiona, i zawołała moje imię, Krzyknąłem:


-Estella!


- Zmieniłam się ogromnie. Dziwne też, żeś mnie poznał.                                                                                                                                                                                                                                        Istotnie, świeżość jej urody uleciała, ale pozostał jej nieopisany urok i nieopisany wdzięk. Było w niej także coś, czego nie znałem: smutny i jak gdyby przyćmiony i złagodniały blask jej niegdyś tak dumnie spoglądających oczu. Po raz pierwszy też po przyjacielsku dotknęła mnie dłonią, która dawniej była tak nieczuła.                                                                                                                                                                            Usiedliśmy na pobliskiej ławce i wówczas powiedziałem:                                                                                                                                   - Jakie to dziwne, że po tylu latach spotykamy się znowu w tym samym miejscu, gdzieśmy się poznali. Czy często tu bywasz, Estello?   - Nie byłam tu jeszcze nigdy od tamtego czasu.                                                                                                                                         - Ani ja.                                                                                                                                                                                                 Księżyc zaczął wschodzić, a ja ujrzałem nagle przed sobą oczy utkwione nieruchomo w białym  suficie szpitalnym, oczy zagasłe na zawsze.           Księżyc zaczął wschodzić, a ja poczułem na mej ręce uścisk tamtej dłoni w chwili, gdy wymówiłem ostatnie słowa, jakie usłyszał umierający na ziemi.                                                                                                                                                                                                   Estella pierwsza przerwała milczenie.                                                                                                                                                         - Od dawna chciałam tu przyjechać i odwiedzić te biedne miejsca, ale zawsze stało mi coś na przeszkodzie.                                                       Srebrzystą mgłę musnęły teraz pierwsze promienie księżyca i te same promienie zabłysły w łzach, które kapały jej z oczu. Nie spostrzegłszy, że widzę jej płacz, powiedziała spokojnie:                                                                                                                                                      -Pewnie się dziwiłeś, przechadzając się po tych miejscach, dlaczego są tak bardzo opuszczone?                                                                       - Tak, Estello                                                                                                                                                                                         - Ten grunt jest moją własnością. Obecnie jedyną gdyż wszystko inne przepadło w ciągu tych lat. Nie mogłam obronić reszty, ale tego kawałka ziemi broniłam zaciekle.                                                                                                                                                                          -Czy będą tu coś budowali?                                                                                                                                                                      - Tak, wreszcie będą budowali i właśnie przybyłam tu, by pożegnać przedtem te miejsca. A ty?- spytała głosem, który mnie, samotnego wędrowca, zadziwił serdecznością- czy wciąż mieszkasz za granicą?                                                                                                               - Tak, wciąż jeszcze.                                                                                                                                                                               - Powodzi Ci się dobrze, spodziewam się?                                                                                                                                                  - Pracuję bardzo ciężko na własne utrzymanie.. więc mogę powiedzieć, że powodzi mi się dobrze.                                                                    - Często myślałam o Tobie- wyznała Estella                                                                                                                                                                                                      -Doprawdy?                                                                                                                                                                                               -Ostatnio bardzo często. Był długi czas, kiedy odsuwałam od siebie myśl o tym wszystkim, co było i co odrzuciłam nie doceniając wartości. Ale od chwili, kiedy nie mam obowiązku zapominania o tamtych sprawach, przywróciłam im miejsce w mym sercu.                                                                                                                                                                                                                                           - W moim sercu zawsze było miejsce dla ciebie- odpowiedziałem i po tych słowach nastąpiła między nami znowu cisza.                                                                                                                                                                                                            Wreszcie Estella przemówiła:                                                                                                                                                                                                 - Nie przypuszczałam, że żegnając ten zakątek pożegnam jednocześnie i ciebie; jestem szczęśliwa, że tak się zdarzyło.                                                                                                                                                                                                        - Szczęśliwa, że znowu się rozstajemy, Estello? Dla mnie rozstanie jest bolesne zawsze, a wspomnienie naszego ostatniego pożegnania wciąż twi we mnie pełne smutku i bólu.                                                                                                                                                                                                            - Ale powiedziałeś mi wówczas: "Niech cię Bóg błogosławi i niech ci wybaczy"- odparła z powagą Estella- a jeżeli wówczas mogłeś się na to zdobyć, to teraz tym bardziej możesz mi to powtórzyć. Teraz, kiedy ból, który przeżyłam, stał mi się najlepszym nauczycielem i nauczył mnie rozumieć, czym było twoje serce. Życie złamało mnie, powaliło, ale mam nadzieję, po to by uczynić mnie lepszą. Bądź więc dla mnie tak samo wyrozumiały i pobłażliwy, jak byłeś dawniej i powiedz, że pozostajemy przyjaciółmi.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       -Jesteśmy przyjaciółmi- zawołałem zrywając się z miejsca i pochylając nad nią, gdy wstała z ławki.                                                                                                                                                                                                        - I będziemy nadal przyjaciółmi, każde z osobna- odpowiedziała Estella.                                                                                                                                                                                                       Zamknąłem jej dłoń w mej ręce i wyszliśmy razem z tego miejsca ruin. I tak jak niegdyś mgły poranne unosiły się w górę, kiedy opuszczałem kuźnię, tak teraz rozproszyły się mgły wieczorne i w szerokiej drodze świetlnej, jaką mi ukazały, zamajaczyła nadzieja, że nie będzie między nami cienia rozstania"


Oby to nie była kolejna para która utkwiła w friendzonie.. jak widać wszędzie końce, pożegnania i nowe rozdziały.. Taaak, mała złośnico Ag. I znów nie bedziesz spać przez słodki przedmiot katuszy- język niemiecki... wcale się nie popłaczę, jak bedzie mniej niż chcę. T próbuje pocieszać a ni chuja mu wychodzi. Es tut mir NICHT leid.


Źle 2014-06-12

My z drugiej połowy XX wieku

My z drugiej połowy XX wieku
rozbijający atomy
zdobywcy księżyca
wstydzimy się
miękkich gestów
czułych spojrzeń
ciepłych uśmiechów

Kiedy cierpimy
wykrzywiamy lekceważąco wargi

Kiedy przychodzi miłość
wzruszamy pogardliwie ramionami

Silni cyniczni
z ironicznie zmrużonymi oczami

Dopiero późną nocą
przy szczelnie zasłoniętych oknach
gryziemy z bólu ręce umieramy z miłości


e-blogi.pl
  e-blogi.pl  [Załóż blog!] rssSubskrybuj blogi
[Zamknij reklamy]