klasycznagorzka | e-blogi.pl
Blog klasycznagorzka
Kolejny dzień spływa na niczym konkretnym 2014-05-29

 


A teraz jedna z końcowych scen:                                                                                                                                                                 "Zadrżałem widząc ją siwowłosą o steranej twarzy, klęczącą u mych stóp. Objąłem ją ramieniem, by dźwignąć z podłogi, ale ona kurczowo uczepiła się mojej dłoni, którą miała bliżej, pochyliła nad nią głowę i płakała. Nigdy przedtem nie wziąłem u niej ani jednej łzy i sądząc, że płacz sprawi jej ulgę, stałem w milczeniu, pochylony nad jej postacią. Już nie klęczała, ale leżała rozpostarta na podłodze.                                                           - Och- łkała rozpaczliwie- co ja zrobiłam! Co zrobiłam!                                                                                                                                     - Jeżeli myśli pani o tym, jak mnie skrzywdziła, miss Havisham, to sądzę, że tak znowu nie było. Pokochałbym ją w każdym wypadku. Czy jest już po ślubie?                                                                                                                                                                                                  - Tak.                                                                                                                                                                                                        Pytanie to było całkiem zbyteczne, gdyż pustka i opuszczenie tego domu i tak już mi na nie odpowiadały.                                                            - Co ja zrobiłam! Co zrobiłam! - Rwała teraz siwe włosy, łamała ręce i wciąż powtarzała rozpaczliwie: - Co zrobiłam!                                                Nie umiałem jej odpowiadać ani jej pocieszać. Wiedziałem doskonale, że robiła rzecz straszną czyniąc z wrażliwego dziecka narzędzie, przy pomocy którego chciała się zemścić za swe zawiedzione nadzieje, za stargane życie, za zranioną dumę. Ale wiedziałem także, że gasząc światło dnia gasiła znacznie więcej, ze zaszywając się w swej mrocznej kryjówce odgradzała się od tysięcy naturalnych i pocieszających wpływów, ze jej umysł oddając się samotnym rozmyślaniom uległ schorzeniom związanym z samotnością, choćby dlatego, że chciał odwrócić porządek świata ustawiony przez Stwórcę.  Czyż mogłem patrzeć na nią bez współczucia, ja który widziałem jej karę w jej opuszczeniu,w jej zupełnym niedostosowaniu się do życia, w próżnym bólu, która przeszła w manię, jej próżność pokuty, wyrzutów sumienia, we wszystkich tych potwornych próżnościach, które są przekleństwem, które są przekleństwem tej ziemi?                                                                                                                                                                        - Nie wiedziałam, com czyniła aż do chwili, kiedy tu ostatnio rozmawiałeś z nią w mojej obecności i kiedy jak w  zwierciadle ujrzałam w tobie wszystkie me dawne bóle i rozpacze. Co ja zrobiłam!                                                                                                                                                                                                                                I tak powtarzała to dwadzieścia, pięćdziesiąt razy w kółko.                                                                                                                        - Co ja zrobiłam!                                                                                                                                                                                    - Miss Havisham- przemówiłem, gdy na chwilę krzyk jej umilkł- odciążam pani sumienie co do mojej osoby. Ale nie mogę tego samego zrobić, gdy chodzi o Estellę. To inna sprawa. I jeżeli może pani naprawić choć część zła, jeżeli może pani zwrócić jej cząstkę własnej natury, to będzie to słuszniejsze niż płacz i jęk w ciągu stu lat.                                                                                                                                                 - Tak, tak, ja wiem to, Pip. Mój drogi Pip. Ale...- w geście jej brzmiało prawdziwe, szczere kobiece uczucie dla mnie.- Mój drogi, musisz mi uwierzyć. Kiedy zjawiła się u mnie po raz pierwszy, chciałam tylko ją ustrzec przed podobnym mojemu nieszczęściem. Zrazu nic innego nie miałam na myśli.                                                                                                                                                                                    - Dobrze, dobrze- powiedziałem- spodziewam się, że tak było.                                                                                                                  -Ale gdy rosła i stawała się coraz piękniejsza, zaczęłam czynić źle. Moje pochwały, moje klejnoty, moje nauki, moja twarz, która jak ostrzeżenie wciąż przed nią tkwiła- to wszystko sprawiło, że ukradłam jej serce i na jego miejsce umieściłam kawałek lodu.                                                  Nie mogłem się powstrzymać, by nie zauważyć;                                                                                                                                          -lepiej było pozostawić jej własne serce, nawet wówczas gdyby miało się kiedyś strzaskać czy złamać.                                                                  Miss Havisham na te słowa spojrzała na mnie z roztargnieniem i znowu wybuchnęła narzekaniami, co ona zrobiła!                                           - Gdybyś znał całą moją historię- oświadczyła- miałbyś dla mnie więcej współczucia i lepiej byś mnie zrozumiał.                                                -Miss Havisham- odpowiedziałem najdelikatniej, jak mogłem- wydaje mi się, że znam dobrze pani historię. Poznałem ją zaraz potem jak wyniosłem się z tych stron.Jestem pełen współczucia dla pani i zrozumienia, jaki ona mogła wywrzeć na panią wpływ..."


********************************************************************************************************************


"Przyszedłem do siebie dopiero wtedy, gdy znalazłem się w raz z miss Havisham na podłodze przy strasznym weselnym stole, podczas gdy w zadymionym powietrzu fruwały mi nad głową jeszcze płonące łachmany, które były przed chwilą ślubną szatą.  Kiedy się rozejrzałem wokoło, ujrzałem pająki i karaluchy rozbiegające się pośpiesznie po podłodze, a w drzwiach przerażone twarzy służby, która zbiegła się ze wszystkich stron.                                                                                                                                                                                                    Trzymałem wciąż w mocnym uścisku miss Havisham niby jeńca, który gotów ujść, i straciłem świadomosć, dlaczego z nią walczyłem. Nie pamiętałem, że ogarnęły ją płomienie, że ja je zagasiłem. Przypomniał mi wszystko dopiero widok zwęglonych szmat, które już się nie paliły. Miss Havisham była nieprzytomna. Zabroniłem jej przenosić, a nawet jej dotykać. Posłano po pomoc, a ja zatrzymałem ją tymczasem w ramionach i wyobrażałem soie nierozsądnie, że gdybym ją puścił przed nadejściem lekarza, znowu wybuchnął by pożar, który by ją strawił. Kiedy zjawił się lekarz z asystentem i kiedy  podniosłem się z podłogi, oddając ją ich pieczy, ujrzałem ze zdumieniem, że obie moje dłonie są poparzone. Nie czułem tego przedtem wcale..."                                                                                                                                                                                                                                                                                      


Sraty taty, nihil novi 2014-05-28

I skończyłam ją w końcu czytać! Było warto. Ich empfehle.


" - No i co dalej?                                                                                                                                                                                        


- Estello- odpowiedziałem zwracając się do niej i usiłując opanować drżenie głosu- wiesz przecież, że cię kocham. Wiesz, że od dawna kocham cię i kochałem gorąco.                                                                                                                                                                                  Podniosła ku mnie oczy, podczas gdy dłonie jej dalej poruszały drutami. Patrzyła na mnie obojętnie. Widziałem, jak wzrok miss Havisham wędrował teraz do mojej twarzy ku twarzy Estelli i z powrotem.                                                                                                                                       - Powiedziałbym ci to o wiele dawniej, gdyby nie moja pomyłka: sądziłem, że miss Havisham przeznaczyła nas dla siebie wzajemnie, i nie chciałem ci robić wyznań, myśląc, że jesteś w przymusowej sytuacji. Ale teraz nie mogę już dłużej milczeć.                                                                        Zachowując spokój Estella nadal nie przestawała pracować, potrząsnęła tylko głową.                                                                                          -Wiem- odparłem widząc ten gest- wiem dobrze, że nie mogę mieć nadziei nazywać cię moją. Nie wiem, co się ze mną stanie w najbliższym czasie, nie wiem, do jakiego stopnia będę ubogi ani dokąd się udam. A mimo to kocham cię. Kochałem cię od pierwszej chwilii, kiedym cię zobaczył w tym domu.                                                                                                                                                                                                     Patrząc na mnie wciąż nieporuszenie i dalej pracując palcami potrząsnęła znów głową.                                                                                        - Gdyby miss Havisham pomyślała o tym co czyni- mówiłem dalej- byłoby z jej strony okrucieństwem igrać z wrażliwością biednego chłopca i zadawać mu w ciągu długich lat tortury niespełnionych nadziei. Ale wydaje mi się, że w obliczu swych własnych cierpień po prostu nie pomyslała o moich, Estello.                                                                                                                                                                                                      Ujrzałem, jak miss Havisham położyła sobie dłoń na sercu i parzyła kolejno to na mnie, to na Estellę.                                                                 - Zdaje mi się- przemówiła Estella bardzo spokojnie- że istnieją uczucia czy powikłania, których nie jestem w stanie pojąć. Kiedy mi mówisz, że mnie kochasz, to rozumiem ten wyraz, ale nic więcej. Wyraz ten nie budzi nic w mym sercu, nic we mnie nań nie odpowiada. Nic mnie nie obchodzi to, co do mnie mówisz. Uprzedzałam cię zresztą co do tego. Powiedz sam, czy ciebie nie uprzedzałam? 


Potwierdziłem żałośnie: - Tak.                                                                                                                                                                  - Tak. Ale ty nie dałeś się przestrzec, bo nie wierzyłes, że tak jest naprawdę. Czy teraz mi wreszcie wierzysz?                                                    - Wierzyłem ci i wtedy, ale miałem nadzieję, że tak naprawdę nie myślisz. Ty, taka młoda, taka niewinna, taka śliczna, Estello! Przecież to byłoby wbrew naturze.                                                                                                                                                                                       -Ale zgodne z moją naturą- odparła i dodała z naciskiem- naturą, którą we mnie wyrobiono. To,że ci to mówię, jest juz wielkim wyróżnieniem osoby twojej spośród innych. Więcej nic już nie mogę.                                                                                                                                  - Czy to prawda , że Bentley Drummle jest tu w mieście i ze prześladuje cię swoją osobą?                                                                                - To prawda- odpowiedziała Estella z najwyższą obojętnością, a nawet pogardą.                                                                                          - Że zachęcasz go, jeździsz z nim konno i że dzisiaj jest proszony do ciebie na obiad?                                                                                    Wydawała sie trochę zdziwiona moimi wiadomościami, ale potwierdziła spokojnie:                                                                                        - Tak, to prawda.                                                                                                                                                                                  - Nie możesz go kochać, Estello!                                                                                                                                                          Palce jej zatrzymały się po raz pierwszy i zapytala z rozdrażnieniem w głosie:                                                                                                - Czy doprawdy nie rozumiesz tego, co ci mówię? Czy sądzisz, że mówię co nieprawdę?                                                                                  - Ale nie wyjdziesz za niego za mąż, Estello?                                                                                                                                            Spojrzała pytająco na miss Havisham i zastanawiała się przez chwilę z robotą w ręku. Wreszcie odpowiedziała:                                                  - Czemu nie miałabym ci powiedzieć prawdy? Wyjdę za niego.                                                                                                                     Zakryłem twarz dłońmi, ale potrafiłem się opanować szybciej, niż przypuszczałem, mimo straszliwej męki, jaką mi te słowa zadały. Kiedy odsłoniłem twarz, upiorny wyraz oczu miss Havisham uderzył mnie mocno mimo bólu.                                                                                      - Estello, najdroższa Estello, nie pozwól miss Havisham skłonić cię do tego fatalnego kroku. Oddal mnie od siebie na zawsze- wiem, że i tak juz to uczyniłaś, ale wybierz sobie kogoś godniejszego siebie niż Drummle. Miss Havisham cię ku niemu popycha tylko po to, by obraźić wszystkich znacznie wartościowszych mężczyzm, którzy cię wielbią, i tych niewielu, którzy cię naprawdę kochają. Pośród nich znajdzie się może taki, który pokocha cię tak samo czule, jeżeli nie tak samo dawno, jak ja.  Wybierz go i wyjdź za niego za mąż, a ja zniosę to dla twojego szczęścia.                                                                                                                                                                                              Mój pełen szczerej powagi wybuch wywołal w niej zdziwnienie, które mogłoby być nawet zabarwione współczuciem, gdyby zechciała zastanowić się nad tym, co się we mnie dzieje.                                                                                                                                                                 - wyjdę za niego za mąż- oznajmiła łagodnym głosem- przygotowania do ślubu są już rozpoczęte. Ślub odbędzie się wkrótce. Nie wiem, czemu mieszasz do tych spraw moją przybraną matkę? Postępuję tak z własnej woli.                                                                                                 - Z własnej woli, Estello, łączysz się z tym brutalem?                                                                                                                                   - A kimże mam się połączyć?- odparła z usmiechem- czy z człowiekiem, który bardzo szybko odczułby (jeżeli ludzie są w ogóle zdolni do odczuwania takich rzeczy), że nigdy go nie kochałam? Zresztą już przepadło. Damy sobie jakoś radę ze sobą we dwoje, ja z moim mężem. Co zaś do namowy ze strony miss Havisham namawiała mnie, bym w ogóle jeszcze zaczekała z małżeństwem. Ale ja jestem znużona życiem jakie prowadze i pragnę zmiany. Nie mów ani słowa więcej. I tak się nigdy wzajemnie nie zrozumiemy.                                                                     - Taki podły brutal! Taki głupi brutal!- powtarzałem w rozpaczy.                                                                                                                      - Nie lękaj się, nie będę dla niego błogosławieństwem- powiedziała Estella- no, podaj mi rękę. Czy rozstaniemy się zgodnie, ty marzycielski chłopcze... a może mężczyzno?                                                                                                                                                                  -Och, Estello- mówiłem, a gorzkie łzy kapały mi, mimo, że je wstrzymywałem, na rękę Estelli- gdybym nawet pozostał w Anglii i starał się trzymać głowę do góry, to jakie to jakże zniosę widok ciebie jako żony Drummle'a?                                                                                        - To głupstwo- odparła Estella- głupstwo. I prędko ci minie.                                                                                                                        - Nigdy, Estello!                                                                                                                                                                                      - Wypędzisz mnie z twych myśli w przeciągu tygodnia.                                                                                                                                - Wypędzę cię z moich myśli? Ciebie, która jesteś cząstką mnie samego, mojego życia? Od chwili kiedy jako prosty chłopak, które serce tak chętnie raniłas, zjawiłem się w tym domu, byłaś obecna w każdym wierszu, jaki czytałem. Byłaś w każdym widoku, na jaki spoglądałem, na rzece, w żaglach łodzi, na bagniskach, w chmurach, w świetle słonecznym, w mroku wieczornym, w wietrze, w lasach, w morzu i na ulicach miast. Byłaś uosobieniem wszystkich pełnych wdzieku mysli, jakie mnie nawiedzały. Równie realna i niemożliwa do poruszenia z miejsca, jak kamienie najstarszych gmachów Londynu, jest twoja obecność i wpływ na mnie, który nie zginie nigdy. Czy chcesz czy nie, Estello, aż do końca twojego życia będziesz stanowiła część mojej istoty i wszystkiego, co w niej jest dobrego i złego. Ale odtąd, od chwili naszego rozstania, będę się starał łączyć twoją osobę tylko z tkwiącym we mnie dobrem, gdyż mimo ostrego bólu, jaki mi teraz zadajesz, uczyniłaś mi więcej dobrego niż złego.  Boże, błogosław cię! Boże, strzeż cię od złego i wybacz ci.                                                                                                                              Nie wiem teraz, w jakim przypływie rozpaczy te pełne uniesienia słowa wybuchły ze mnie. Były one jak krew, która trysneła z rany i wylała się na zewnątrz. Przycisnąłem dłoń Estelli do warg i tak rozstaliśmy się. Ale kiedy później przypomniałem sobie tę rozpaczliwą scenę, wiedziałem, że o ile Estella przyglądała mi się z wyrazem niedowierzania i zdziwienia, o tyle upiorna postać miss Havisham wyrażała współczucie i wyrzuty sumienia.                                                                                                                                                                                                  Wszystko się skończyło, wszystko minęło! Tak bardzo skonczyło i minęło, że kiedy przechodziłem przez bramę, zdawało mi się, że blask dnia przybladł od chwili, kiedym ją mijał idąc w pierwszą stronę. Przez chwilę błąkałem się po bocznych ścieżkach do Londynu. Czułem bowiem, że nie mogę powrócić do gospody i spotkać tam Drummle'a, że nie zniosę teraz podróży w dyliżansie ani rozmowy z pasażerami, i że najlepiej będzie, jeżeli zmęczę się porządnie.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            


There is nothing wrong... 2014-05-26

Ten moment w którym nie tyle nie wiesz, co zrobić z życiem, ale najbliższymi czterema miesiącami..BEZSILNOŚĆ


"- Powinieneś wiedzieć- mówiła Estella z łaskawością pięknej i wytwornej damy- że ja nie mam serca, jeżeli to ma coś wspólnego z pamięcią.           Wyjąkałem, że pozwolę sobie wnieść protest. Mówiłem, że ja wiem lepiej i że nie można będąc tak piękną nie mieć serca.                               -Oczywiście, mam serce, które mógłby przeszyć sztylet lub kula- zgodziła się Estella- o naturalnie. gdyby przestało bić i ja przestałabym istnieć. Ale wiesz, co ja mam na myśli: współczucie, sentyment... te wszystkie głupstwa                                                                                                    Gdy umilkła, patrząc na mnie bacznie, pomyślałem, kogo też to jej spojrzenie mi przypomina? Coś, co widziałem w twarzy miss Havisham? Nie. Być może w niektórych ruchach Estelli czaiło się jedno z podobieństw do miss Havisham, jakie dzieci przejmują od dorosłych, wśród których wzrastaj, stają i zachowują się czasem nawet do wieku dojrzałego mimo całkowitej różnicy rysów. Ale to , co uderzało mnie w twarzy dziewczyny, nie pochodziło od miss Havisham. Spojrzałem raz jeszcze na nią, ale mimo, że nie spuszczała ze mnie wzroku, owo nieuchwytne wrażenie zniknęło. Cóż to było?                                                                                                                                                                                           -Mówię poważnie- ciągnęła Estella nie marszcząc brwi (czoło jej pozostało gładkie, tylko twarz zdawała się powlekać cieniem)- jeżeli mamy się ze sobą stykać, lepiej byś w to od razu uwierzył. Nie!- nikogo nie obdarzyłam czułością. Po prostu, nie znane jest mi to uczucie.                                Po chwili byliśmy już w starym browarze. Pokazała palcem na galerię biegnącą wokół sali i wyznała, że owego pierwszego dnia, kiedym ją tam zobaczył, znajdowała sie na górze i widziała, jak bardzo byłem wtedy przestraszony. Oczy moje śledziły jej białą dłoń, kogoś mi przypomina, ale nie umiałem określić kogo. Zadrżałem tak widocznie, że położyła mi rękę na ramieniu. Na chwilę ów upiór zjawił się ponownie i znów zniknął.              -Co się stało?- spytała Estella- czy jeszcze jesteś przestraszony?                                                                                                                    -Mógłbym się przestraszyć, gdybym wierzył w to, co przed chwilą o sobie mówiłaś- oparłem, by zmienić temat. (...)                                              Jej śliczna sukienka wlokła się teraz po ziemi. Estella jedną dłonią uniosła spódnicę do góry, a drugą z lekka dotknęła mojego ramienia, gdy przechadzaliśmy się wśród drzew. Przeszliśmy się jeszcze dwukrotnie wokół zapuszczonego ogrodu, który mnie się teraz wydawał pełen kwiatów. Gdyby pożółkłe i zielone chwasty, wyrastające ze szczelin starego, walącego się muru, były najrzadszymi kwiatami świata, jeszcze nie mogłby się mi wydać piękniejsze we wspomnieniu o tej przechadzce.  (...)                                                                                                                            A gdy Estella wyszła i pozostaliśmy sami, zwróciła się do mnie i powiedziała szeptem:                                                                                        - Piękna jest? Wdzięczna? Zgrabna? Podziwiasz ją?      


  - Każdy, kto ją widzi, musi podziwiać, miss Havisham                                                                                                                                Otoczyła mi szyję ramieniem i przyciągając mogą głowę blisko do swej twarzy powtarzała:                                                                                - Kochaj ją! Kochaj ją, kochaj! A jakże ona cię traktuje?                                                                                                                            I zanim zdołałem jej odpowiedzieć (jak gdyby odpowiedź na to pytanie mogła być łatwa), powtórzyła:                                                               -Kochaj ją kochaj, kochaj, jeżeli jest dla ciebie łaskawa. A jeżeli rani cię, kochaj ją także. Jeżeli poszarpie ci serce na strzępy, kochaj ją, wciąż. Jeżeli w miarę jak będziesz stawał się coraz starszy i silniejszy, twoje serce dozna coraz dotkliwszego bólu, kochaj ją bez zmiany, kochaj, kochaj, kochaj!                                                                                                                                                                                           Nigdy jeszcze nie słyszałem tak namiętnego tonu, jak ten, który brzmiał w jej słowach. Namiętność zdawała się napinać mięśnie jej wychudłego ramienia, które czułem na szyi.                                                                                                                                                                - Słuchaj mnie, Pip. Adoptowałam ją po to, aby była kochana. Żywiłam ją i kształciłam po to, by ją kochano. Zrobiłam z niej to, czym jest teraz, tylko po to by ją kochano. Kochaj ją!                                                                                                                                                         Powtarzała ten wyraz po wiele razy, nie mogło być więc wątpliwości, co ma na myśli, ale gdyby zamiast o miłości mówiła o nienawiści, nagłej śmierci, zemście czy rozpaczy, jeszcze słowa nie mogłyby w jej ustach brzmieć bardziej podobnie do przekleństwa.                                              - Powiem ci- ciągnęła tym samym pośpiesznym, namiętnym szeptem- co to jest prawdziwa miłość. To ślepe oddanie, poniżenie bez granic, całkowite poddanie się, zaufanie i wiara na przekór samej sobie i całemu światu, ofiarowanie własnego serca i duszy oprawcy! Tak kochałam!        Wydała dziki okrzyk i zerwała się tak gwałtownie z fotela, że gdybym jej nie chwycił w pół i nie przytrzymał, rozbiłaby sobie głowę o ścianę i padłaby chyba martwa... "                                                                                                                              


Much better, a nie, jednak nie 2014-05-25

"Było to bardzo przykre i pozostawało mi tylko zapukać do drzwi. Zapukałem. Odpowiedziano mi, bym wszedł. Wszedłem i znalazłem się w obszernym pokoju oświetlonym woskowymi świecami. Ani jeden promyk dziennego światła nie wdzierał się do tego pomieszczenia. Sądząc po umeblowaniu, był to buduar kobiecy, chociaż znajdowało się tu wiele sprzętów, których przeznaczenia nie znałem. Na głównym miejscu widniał pokryty draperiami stół z olbrzymim lustrem w złoconych ramach. Na pierwszy rzut oka poznałem, że to gotowalnia wielkiej damy.                      Jak to odgadłem, skoro przed lustrem nie było żadnej damy, nie wiem. Wiem tylko, żem po chwili ujrzał siedzącą w fotelu z łokciem opartym o stół i głową wspartą na dłoni, najdziwaczniejszą kobietę, jaką kiedykolwiek widziałem i miałem zobaczyć.                                                            


Ubrana była w kosztowne materiały, atłas, jedwab i koronki, wszystko białe. Na nogach miała białe pantofle, na włosach welon ślubny przypięty kwiatem mirtowym, ale włosy te były siwe. Kilka klejnotów błyszczało na jej szyi i na palcac, a kilka mieniło się na stole. Naokoło widniały rozpostarte suknie mniej strojne od tej, którą dziwna pani miała na sobie, zwieszały się też z na pół zapakowanych kufrów.. Nie była jeszcze całkiem ubrana, gdyż włożyła dopiero jeden pantofelek; drugi stał przy niej  na stole. Welon został upięty tylko do połowy, zegarek z łańcuszkiem spoczywał na stole, kawałek koronki przeznaczony do ozdoby stanika, leżał obok chusteczki do nosa i rękawiczek wraz z książką do nabożeństwa i jakimiś kwiatami, przed lustrem.


Wszystko to ujrzałem nie od razu, chociaż można się było spodziewać. Zauważyłem, że to, co miało być białe, nie lśniło już bielą, że przygasło, zwiędłe i pożółkłe. Że panna młoda zwiędła i pożółkła jak jej sukienka ślubna, jak jej kwiaty, i że jedyny jej blask stanowił ponury połysk zapadlych oczu. Spostrzegłem, że suknia ślubna, szyta zapewne na pełniejszą młodszą postać, obwisła teraz na jej ciele, z którego zostały tylko skóra i kości. Kiedyś pokzywano mi na jarmarku upiorną postać woskową, przedstawiającą  nie wiem już czyją leżącą postać. Kiedy indziej widziałem w jedym z naszych kosciółów na bagniskach szkielet zetlałych na proch bogatych szatach odnaleziony w krypcie podziemnej świątyni. I oto teraz ta woskowa lalka, ten szkielet spoglądał na mnie czarnymi oczyma. Miałem ochotę się rozpłakać, ale nie mogłem.                                                             -Kto tu?- spytała dama przy stole                                                                                                                                                               -Pip, proszę pani.                                                                                                                                                                                                        -Pip?                                                                                                                                                                                                       -Tak, chłopiec mr Pumblechooka, proszę pani. Przyszedłem się... bawić.                                                                                                                                                                                                    - Chodź tu bliżej. Niech ci się przyjrzę. Bliżej.                                                                               


 Zbliżywszy się do niej unikałem jej wzroku, obrzuciłem spojrzeniem przedmioty do wokoło i spostrzegłem, że zegarek jej stał wskazując za dwadzieścia dziewiątą, a duży zegar, wiszący w pokoju zatrzymał się na tej samej godzinie.


- Spójrz na mnie-powiedziała miss Havisham- czy nie boisz się kobiety, która nie widziała słońca od czasu, gdyś przyszedł na świat?                    Bardzo mi przykro, ale nie lękałem się powiedzieć wielkiego kłamstwa, jakim było słowo "Nie"                                                                          - Czy wiesz, czego w tej chwili dotykam? - spytała krzyżując obie ręce na swym lewym boku                                                                        -Tak, proszę pani (pomyślałem w tej chwili o młodym człowieku).                                                                                                                  - Więc czego dotykam?                                                                                                                                                                           - Serca, proszę pani.                                                                                                                                                                               - Złamane                                                                                                                                                                                                 Wypowiedziała ten wyraz namiętnie, z patosem i dziwnym, niepozbawionym dumy uśmiechem. Chwilę przyciskała serce obiema rękami, potem puściła je, jak gdyby jej bardzo ciąży..."


Charles Dickens ~Wielkie Nadzieje~                                                                                                                                                    


Meanwhile 2014-05-21

"Możemy się przyzwyczaić do poczucia straty, które dręczy nas minuta po minucie. Możemy zaakceptować rozpaczliwy smutek przez którego pryzmat, zaczynamy postrzegać rzeczywistość. Możemy nawet nauczyć się żyć z tą stratą. To jednak nie oznacza, że rana się zabliźni ani, że cierpienie pozwoli się zamknąć w metalowym pudełku i da o sobie zapomnieć."


e-blogi.pl
  e-blogi.pl  [Załóż blog!] rssSubskrybuj blogi
[Zamknij reklamy]